Ես ինձ փրկված չեմ զգում

Սա շատ տարածված հարց է քրիստոնյաների շրջանում: Շատերը զգացմունքների կամ դրանց բացակայության պատճառով կասկածում են իրենց փրկությանը: Աստվածաշունչը շատ բան ունի ասելու փրկության մասին, բայց ոչինչ ասելու «փրկված զգալու» մասին։ Փրկությունը մի գործընթաց է, որով մեղավորը ազատվում է «բարկությունից», այսինքն՝ մեղքի դեմ Աստծո դատաստանից (Հռոմեացիս 5.9; 1 Թեսաղոնիկեցիս 5.9): Մասնավորապես, Հիսուսի մահն էր խաչի վրա և հետագա հարությունը, որոնք հասան մեր փրկությանը (Հռոմեացիներ 5.10; Եփեսացիս 1.7):

Փրկության գործընթացում մեր մասն այն է, որ մենք փրկված ենք հավատքով: Նախ, մենք պետք է լսենք ավետարանը՝ Հիսուսի մահվան և հարության բարի լուրը (Եփեսացիս 1.13): Այնուհետև մենք պետք է հավատանք՝ լիովին վստահենք Տեր Հիսուսին (Հռոմեացիներ 1.16) և միայն Նրա զոհաբերությանը: Մենք չենք վստահում մարմնի գործերին՝ փրկության հասնելու համար: Այս հավատքը, որը Աստծուց տրված պարգև է, ոչ թե այն, ինչ մենք ինքներս ենք արտադրում (Եփեսացիս 2:8-9), ներառում է ապաշխարություն, մեղքի և Քրիստոսի մասին մտքի փոփոխություն (Գործք 3:19) և կանչել Տիրոջ անունը (Հռոմեացիս 10:9-10, 13): Փրկությունը հանգեցնում է փոփոխված կյանքի, երբ մենք սկսում ենք ապրել որպես նոր ստեղծագործություն (Բ Կորնթացիս 5.17):

Մենք ապրում ենք զգացմունքային հասարակության մեջ, և, ցավոք, դա տարածվել է եկեղեցի: Բայց զգացմունքներն անվստահելի են։ Զգացմունքներն անվստահելի են։ Նրանք հոսում են և հոսում ծովի մակընթացությունների պես, որոնք իրենց մեջ բերում են բոլոր տեսակի ջրիմուռներն ու բեկորները և դրանք կուտակում ափին, այնուհետև դուրս են գալիս՝ քայքայելով այն գետինը, որի վրա մենք կանգնած ենք և այն ողողելով դեպի ծով: Այդպիսին է նրանց վիճակը, ում զգացմունքները կառավարում են իրենց կյանքը։ Ամենապարզ հանգամանքները՝ գլխացավանք, ամպամած օր, ընկերոջ կողմից չմտածված ասված բառ, կարող են քայքայել մեր վստահությունը և հուսահատության մեջ մեզ «ծով» ուղարկել: Կասկածն ու հուսահատությունը, հատկապես քրիստոնեական կյանքի վերաբերյալ, անխուսափելի արդյունքն են՝ փորձելով մեկնաբանել մեր զգացմունքները, կարծես դրանք ճշմարտություն են: Նրանք չեն:

Բայց նախազգուշացված և լավ զինված քրիստոնյան մարդ է, որը ղեկավարվում է ոչ թե զգացմունքներով, այլ իր իմացած ճշմարտությամբ: Նա չի հույսը դնում իր զգացմունքների վրա՝ իրեն ինչ-որ բան ապացուցելու համար։ Զգացմունքների վրա հույս դնելը հենց այն սխալն է, որն անում են կյանքում շատ մարդիկ: Նրանք այնքան ներամիտ են, որ զբաղված են դառնում իրենցով, անընդհատ վերլուծելով սեփական զգացմունքները: Նրանք շարունակ կասկածի տակ կդնեն Աստծո հետ իրենց հարաբերությունները: «Ես իսկապես սիրում եմ Աստծուն»: «Նա իսկապես սիրում է ինձ»: «Արդյո՞ք ես բավական լավն եմ»: Այն, ինչ մենք պետք է անենք, այն է, որ դադարենք մտածել մեր մասին և կենտրոնանալ մեր զգացմունքների վրա, և փոխարենը մեր ուշադրությունը ուղղենք դեպի Աստված և այն ճշմարտությունը, որը մենք գիտենք Նրա մասին Նրա Խոսքից:

Երբ մեզ կառավարում են սուբյեկտիվ զգացմունքները, որոնք կենտրոնացած են մեր վրա, այլ ոչ թե Աստծո վրա կենտրոնացած օբյեկտիվ ճշմարտության, մենք ապրում ենք մշտական ​​պարտության վիճակում: Օբյեկտիվ ճշմարտությունը կենտրոնանում է հավատքի մեծ վարդապետությունների և կյանքի հետ դրանց առնչության վրա՝ Աստծո գերիշխանությունը, Քրիստոսի քահանայապետական ​​բարեխոսությունը, Սուրբ Հոգու խոստումը և հավերժական փառքի հույսը: Այս մեծ ճշմարտությունները հասկանալը, մեր մտքերը դրանց վրա կենտրոնացնելը և դրանք մեր մտքում կրկնելը թույլ կտա մեզ տրամաբանել ճշմարտությունից կյանքի բոլոր փորձությունների ժամանակ, և մեր հավատքը կլինի ամուր և կենսական: Հոգևոր պարտության հաստատ ուղին է հիմնավորել այն, ինչ մենք զգում ենք մեր մասին, այլ ոչ թե Աստծո մասին գիտենք։ Քրիստոնեական կյանքը մահ է ինքն իրեն և բարձրանալով «կյանքի նորության մեջ քայլելու» համար (Հռոմեացիս 6.4), և այդ նոր կյանքը բնութագրվում է Նրա մասին, ով մեզ փրկեց, ոչ թե Քրիստոսի հետ խաչված մահացած մարմնի զգացմունքների մասին մտքերով: Երբ մենք անընդհատ մտածում ենք մեր և մեր զգացմունքների մասին, մենք, ըստ էության, տարված ենք մի դիակի մասին, որը լի է փտածությամբ և մահով:

Աստված խոստացել է փրկել մեզ, եթե մենք հավատքով գանք Նրա մոտ: Նա երբեք չի խոստացել, որ մենք մեզ փրկված կզգանք։