Bu, xristianlar arasında çox yayılmış bir sualdır. Bir çox insanlar hisslər və ya onların olmaması səbəbindən xilas olduqlarına şübhə edirlər. Müqəddəs Kitabda xilas haqqında deyiləcək çox şey var, lakin “xilas edilmiş hisslər” haqqında deyiləcək heç nə yoxdur. Xilas günahkarın “qəzəbdən”, yəni Allahın günaha qarşı hökmündən xilas olması prosesidir (Romalılara 5:9; 1 Saloniklilərə 5:9). Xüsusilə, İsanın çarmıxda ölümü və sonrakı dirilməsi bizim xilasımıza nail oldu (Romalılara 5:10; Efeslilərə 1:7).
Xilas prosesində bizim payımız imanla xilas olmağımızdır. Birincisi, biz Müjdəni - İsanın ölümü və dirilməsi haqqında xoş xəbəri eşitməliyik (Efeslilərə 1:13). O zaman biz inanmalıyıq – tam olaraq Rəbb İsaya (Romalılara 1:16) və yalnız Onun qurbanına etibar etməliyik. Biz qurtuluşa nail olmaq üçün cismani işlərə etibar etmirik. Bu iman – Allahın hədiyyəsidir, bizim özümüz istehsal etdiyimiz bir şey deyil (Efeslilərə 2:8-9) – tövbəni, günah və Məsih haqqında fikirlərin dəyişməsini (Həvarilərin işləri 3:19) və Rəbbin adını çağırmağı (Romalılara 10:9-10, 13) ehtiva edir. Biz yeni yaradılış kimi yaşamağa başladığımız zaman xilas həyatın dəyişilməsi ilə nəticələnir (2 Korinflilərə 5:17).
Biz hiss yönümlü bir cəmiyyətdə yaşayırıq və təəssüf ki, bu, kilsəyə yayıldı. Ancaq hisslər etibarsızdır. Emosiyalar etibarsızdır. Onlar hər cür dəniz yosunu və zibil gətirən və onları sahilə qoyan dənizin gelgitləri kimi süzülür və axır, sonra geri çıxır, üzərində dayandığımız torpağı aşındırır və dənizə atırlar. Duyğuları həyatlarını idarə edənlərin vəziyyəti belədir. Ən sadə hallar - baş ağrısı, buludlu bir gün, bir dostun düşünmədən dediyi söz - güvənimizi sarsıda və ümidsizliyə qapılmaqla "dənizə" göndərə bilər. Xüsusilə xristian həyatına dair şübhə və ruh düşkünlüyü hisslərimizi həqiqət kimi şərh etməyə çalışmağımızın qaçılmaz nəticəsidir. Onlar deyil.
Ancaq əvvəlcədən xəbərdar edilmiş və yaxşı silahlanmış xristian hisslərlə deyil, bildiyi həqiqətlə idarə olunan bir insandır. Ona nəyisə sübut etmək üçün hisslərinə güvənmir. Hisslərə güvənmək, insanların çoxunun həyatda etdiyi səhvdir. O qədər introspektivdirlər ki, özləri ilə məşğul olurlar, daim öz hisslərini təhlil edirlər. Onlar Allahla münasibətlərini daim şübhə altına alacaqlar. "Mən həqiqətən Allahı sevirəmmi?" "O məni həqiqətən sevirmi?" "Mən kifayət qədər yaxşıyam?" Bizim etməli olduğumuz şey özümüz haqqında düşünməyi dayandırıb hisslərimizə diqqət yetirmək və bunun əvəzinə diqqətimizi Allaha və Onun Kəlamından Onun haqqında bildiyimiz həqiqətə yönəltməkdir.
Bizi Allaha yönəlmiş obyektiv həqiqətdən daha çox özümüzə yönəlmiş subyektiv hisslər idarə etdikdə, biz daimi məğlubiyyət vəziyyətində yaşayırıq. Obyektiv həqiqət imanın böyük doktrinalarına və onların həyata uyğunluğuna əsaslanır: Allahın hökmranlığı, Məsihin baş kahinin şəfaəti, Müqəddəs Ruhun vədi və əbədi izzət ümidi. Bu böyük həqiqətləri dərk etmək, düşüncələrimizi onlara yönəltmək və onları beynimizdə təkrarlamaq bizə həyatın bütün sınaqlarında həqiqətdən düşünməyə imkan verəcək və imanımız güclü və həyati olacaqdır. Allah haqqında bildiklərimizdən çox, özümüz haqqında hiss etdiklərimizə əsaslanaraq düşünmək mənəvi məğlubiyyətə aparan əmin yoldur. Xristian həyatı özünə ölüm və “həyatın yeniliyində gəzmək” üçün dirilmədir (Romalılara 6:4) və bu yeni həyat Məsihlə birlikdə çarmıxa çəkilmiş ölü bədənin hissləri haqqında deyil, bizi xilas edən haqqında düşüncələrlə xarakterizə olunur. Davamlı olaraq özümüz və hisslərimiz haqqında düşündüyümüz zaman, əslində çürük və ölümlə dolu bir cəsədlə maraqlanırıq.
Əgər biz Ona imanla gəlsək, Allah bizi xilas edəcəyinə söz verdi. O, heç vaxt söz vermədi ki, özümüzü xilas hiss edəcəyik.
Leave a Reply