መዳን አይሰማኝም።

ይህ በክርስቲያኖች ዘንድ የተለመደ ጥያቄ ነው። ብዙ ሰዎች በስሜታቸው ወይም በእነሱ እጦት መዳናቸውን ይጠራጠራሉ። መጽሐፍ ቅዱስ ስለ ድነት የሚናገረው ብዙ ነገር አለው ነገር ግን ስለ “መዳን ስሜት” የሚናገረው ነገር የለም። መዳን ኃጢአተኛው ከ"ቁጣ" ማለትም ከእግዚአብሔር በኃጢአት ላይ ካለው ፍርድ ነፃ የሚወጣበት ሂደት ነው (ሮሜ 5፥9፤ 1 ተሰሎንቄ 5፥9)። በተለይ፣ መዳናችንን ያገኘው የኢየሱስ በመስቀል ላይ መሞቱ እና ትንሳኤው ነው (ሮሜ 5፡10፤ ኤፌሶን 1፡7)።

በመዳን ሂደት ውስጥ የእኛ ድርሻ መዳናችን በእምነት ነው። በመጀመሪያ፣ ወንጌልን መስማት አለብን—የኢየሱስ ሞትና ትንሳኤ የምስራች (ኤፌሶን 1፡13)። ከዚያም፣ ማመን አለብን—በጌታ በኢየሱስ (ሮሜ 1፡16) እና በመስዋዕቱ ብቻ መታመን። መዳንን ለማግኘት በሥጋ ሥራ ምንም ዓይነት እምነት የለንም። ይህ እምነት—የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ በራሳችን የምናፈራው አይደለም (ኤፌሶን 2፡8-9)—ንስሐ መግባትን፣ ስለ ኃጢአትና ስለ ክርስቶስ ያለን አመለካከት መለወጥ (ሐዋ. 3፡19) እና የጌታን ስም መጥራትን ያካትታል (ሮሜ 10፡9-10, 13)። እንደ አዲስ ፍጥረት መኖር ስንጀምር መዳን የተለወጠ ሕይወትን ያመጣል (2ኛ ቆሮንቶስ 5፡17)።

እኛ የምንኖረው ስሜትን ባማከለ ማህበረሰብ ውስጥ ነው እና በሚያሳዝን ሁኔታ ያ ወደ ቤተክርስቲያን ፈሰሰ። ግን ስሜቶች አስተማማኝ አይደሉም. ስሜቶች የማይታመኑ ናቸው. ሁሉንም አይነት የባህር አረም እና ፍርስራሾችን አምጥተው ወደ ባሕሩ ዳርቻ እንደሚያስቀምጡ እንደ ባህር ማዕበል ይጎርፋሉ ከዚያም ተመልሰው ይወጣሉ የቆምንበትን መሬት እየሸረሸሩ ወደ ባህር ያጥቡት። ስሜታቸው ሕይወታቸውን የሚገዛላቸው ሰዎች ሁኔታ እንዲህ ነው። በጣም ቀላል የሆኑት ሁኔታዎች—ራስ ምታት፣ ደመናማ ቀን፣ በጓደኛችን ያለ ሃሳብ የተነገረው ቃል በራስ መተማመናችንን ሊሸረሽረው እና በተስፋ መቁረጥ ስሜት ውስጥ “ወደ ባህር” ሊልከን ይችላል። ጥርጣሬ እና ተስፋ መቁረጥ፣ በተለይም ስለ ክርስቲያናዊ ሕይወት፣ ስሜታችንን እንደ እውነት ለመተርጎም መሞከር የማይቀር ውጤት ነው። አይደሉም።

ነገር ግን አስቀድሞ የተነገረለት እና በደንብ የታጠቀው ክርስቲያን በስሜት ሳይሆን በሚያውቀው እውነት የሚመራ ሰው ነው። ለእሱ ምንም ነገር ለማረጋገጥ በስሜቱ ላይ አይተማመንም. በስሜቶች ላይ መታመን ብዙ ሰዎች በህይወት ውስጥ የሚሰሩት ስህተት በትክክል ነው። እነሱ በጣም ውስጣዊ ከመሆናቸው የተነሳ የራሳቸውን ስሜት በየጊዜው ይመረምራሉ, በራሳቸው ይጠመዳሉ. ከእግዚአብሔር ጋር ያላቸውን ግንኙነት ያለማቋረጥ ይጠራጠራሉ። "እግዚአብሔርን በእውነት እወደዋለሁ?" "በእርግጥ ይወደኛል?" "በቂ ነኝ?" ማድረግ ያለብን ስለ ራሳችን ማሰብ ማቆም እና በስሜታችን ላይ ማተኮር እና በምትኩ ትኩረታችንን ወደ እግዚአብሔር እና ከቃሉ ስለ እርሱ የምናውቀውን እውነት ማዞር ነው።

አምላክን በሚያማከለው ተጨባጭ እውነት ላይ ሳይሆን በራሳችን ላይ ያተኮሩ ግለሰባዊ ስሜቶች ሲቆጣጠሩን የምንኖረው በማያቋርጥ የሽንፈት ሁኔታ ውስጥ ነው። የዓላማ እውነት የሚያተኩረው በእምነት ታላላቅ አስተምህሮቶች እና ከሕይወት ጋር ባላቸው ተዛማጅነት ላይ ነው፡- የእግዚአብሔር ሉዓላዊነት፣ የክርስቶስ ሊቀ ካህናት ምልጃ፣ የመንፈስ ቅዱስ ተስፋ እና የዘላለም ክብር ተስፋ። እነዚህን ታላላቅ እውነቶች መረዳታችን፣ ሀሳባችንን በእነሱ ላይ ማተኮር እና በአእምሯችን መለማመዳችን በሁሉም የሕይወት ፈተናዎች ውስጥ ከእውነት እንድንመራመር ያስችለናል፣ እናም እምነታችን ጠንካራ እና አስፈላጊ ይሆናል። ስለ እግዚአብሔር ከምናውቀው ነገር ይልቅ ስለ ራሳችን ከሚሰማን ነገር መመራመር ለመንፈሳዊ ሽንፈት አስተማማኝ መንገድ ነው። የክርስትና ህይወት ለራስ ሞት እና መነሳት "በአዲስ ህይወት ለመመላለስ" ነው (ሮሜ 6፡4) እና አዲስ ህይወት የሚገለጸው ስላዳነን በማሰብ እንጂ ከክርስቶስ ጋር ስለ ተሰቀለው የሞተ ስጋ ስሜት አይደለም። ስለራሳችን እና ስሜታችን ያለማቋረጥ ስናስብ፣ በመበስበስ እና በሞት የተሞላ ሬሳን እናስባለን።

በእምነት ወደ እርሱ ከመጣን እግዚአብሔር እንደሚያድነን ቃል ገባ። መዳን እንደሚሰማን ቃል ገብቶ አያውቅም።